Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

De Kraak

“Ik weet het niet hoor.” zei Mariska.\r\n“Maar we kunnen het toch op z’n minst proberen?” zei Peter.\r\nDaar had Peter gelijk in, maar wat als het fout zou gaan? Wat als ze betrapt zouden worden? Maar hoe moesten ze anders aan het geld komen?\r\n\r\nMariska zag er leuk uit, ze had blond haar wat tot halverwege haar rug kwam, blauwe ogen, een spits neusje en een smal mondje vormde haar gezicht. Verder had ze een slank lichaam en een paar lange benen. Ze zag er al echt volwassen uit ondanks dat ze nog maar 16 jaar was. Natuurlijk kwam dat ook door hoe ze zich kleedde en opmaakte. Ze had altijd veel aandacht gekregen van de jongens bij haar op school, maar die jongens interesseerde haar totaal niet. Ze was verliefd op Peter. Peter was 26 en zat niet meer op school, hij hing altijd in de stad rond en kende schijnbaar veel mensen. Altijd als ze met hem door de stad liep kwamen er mensen bij hem om even een praatje te maken. Als ze dan weer weg gingen kregen ze dezelfde typische handdruk. Twee keer een boks, dan met de vlakke hand tegen de ander z’n hand, die ze dan terug trokken tot de vingers die ze in elkaar haakte, dan weer een boks. Dan deden ze allebei een hand in de zak waarna hetzelfde riedeltje zich weer herhaalde. Ze vond het altijd wel apart dat het twee keer moest, maar later zou ze ontdekken waarom.\r\n\r\nPeter had bruin krullend haar wat hij altijd verstopte onder een zwarte pet waar “narcotica” op stond, hij had bruine ogen en een smal ingevallen gezicht, maar ondanks dat hij er wat ongezond uitzag had hij in Mariska’s ogen een goede uitstraling. Wanneer hij werkte wist ze niet, want hij had altijd tijd voor haar, en soms was ze dagen bij hem. Toch had Peter altijd geld op zak, en gingen ze altijd uit eten of bestelde ze wat. Bij hem thuis stonden altijd de mooiste, grootste en nieuwste spullen. Elke maand had hij weer de nieuwste telefoon, en nieuwe kleding. Ook voor haar kocht hij regelmatig nieuwe kleren, als ze dan door de stad liepen en ze bleef even voor een etalage staan kijken naar iets dan was Peter al naar binnen gelopen en had het voor haar gekocht. Alleen op woensdagavond kon Peter nooit afspreken, dan had hij een belangrijke afspraak zei hij altijd.\r\n\r\nBij Peter voelde ze zich goed, veilig en vertrouwd. Niet het kleine kind zoals haar ouders haar behandelde maar een echte vrouw. Een echte volwassen vrouw. Hij vroeg haar advies over kleding, wilde weten wat haar leeftijdsgenoten leuk vonden en waar ze uitgingen. Hij deelde ook altijd zijn jointjes met haar. Ze had voor ze hem kende nog nooit geblowd, dat mocht niet van haar ouders, terwijl er toch wel meer in de klas waren die dat deden. Haar ouders waren zo ouderwets en zeiden altijd dat die troep super slecht voor haar was, maar dat kon toch niet waar zijn. In Amerika werd het als medicijn gebruikt, en zelfs de Chinezen hadden het 2000 jaar voor christus al gebruikt als medicijn. Er waren hele lijsten op internet waarin stond bij welke ziekten en aandoeningen het allemaal een positief effect kon hebben. Hoe konden haar ouders dat nou niet geloven.\r\n\r\nOp een dag had Peter haar gevraagd of ze mee ging naar een club waar haar klasgenoten ook vaak heen gingen. Ze wilde heel graag, maar wist al dat als ze het haar ouders zou vragen, ze zouden reageren met het standaard antwoord wat ze altijd gaven als ze iets leuks wilde doen. “Nee”, Peter had bedacht dat ze best kon zeggen dat ze bij een vriendin zou logeren, als ze dat dan maar wel goed met die vriendin zou afspreken. Voor hetzelfde zouden haar ouders namelijk naar die vriendin bellen om te controleren of ze daar wel echt was. Zo gezegd zo gedaan. Ze had Becky het plan uitgelegd en die was meteen enthousiast.\r\n\r\n“Tuurlijk kun je zeggen dat je hier bent, je ouders zijn ook zo ouderwets, je bent toc h al 16? Dat geeft hun niet het recht om nog langer over jou leven te beslissen.” had Becky gezegd.\r\n“Maar wat als ze je bellen, of nog erger als ze je ouders bellen?”\r\n“Ah joh mijn ouders zitten in Spanje dit weekend, zoals gewoonlijk, maar ik hoef gelukkig niet iedere keer mee”\r\n“Maar wat zeg je tegen mijn ouders als ze jou bellen?”\r\n“Oh dan sta je toevallig net onder de douche, of je bent even een boodschap doen, ik verzin wel wat, ga lekker feesten.”\r\n\r\nVrijdag na school was ze samen met Becky naar haar huis gereden om logeer spullen op te halen, en om haar ouders ervan te overtuigen dat ze echt met Becky mee ging. Ze fietste nog een eindje met Becky mee en daarna scheidde hun wegen en reed ze door naar Peter’s huis. Peter had alweer een mooi setje kleding voor haar gekocht wat ze die avond aan moest trekken. Een strakke spijkerbroek, een sexy shirt met een diep ingesneden hals waardoor je haar bijna haar borsten kon zien, een paar zwarte schoenen met stiletto hakken en een heel mooi lingerie setje. Ze ging douchen waarna ze de kleren aantrok die ze kregen had. Toen ze de bh aantrok voelde ze dat er een vulling in zat waardoor haar borsten wat groter leken dan dat ze in werkelijkheid waren. Ze vond het vreemd, want Peter had nooit een probleem gemaakt van haar kleine borsten.\r\n\r\n“Hee Peter, waarom heb je een bh met vulling gekocht?” vroeg ze\r\n“Zit er een vulling in? Dat wist ik niet, als je een andere wil dan moet je het zeggen hoor dan haal ik nog even snel een ander setje voor je.” zei Peter zo onschuldig mogelijk.\r\n“Nee joh is niet nodig, ik dacht alleen dat je het niet erg vond dat mijn borsten zo klein waren.”\r\n“Dat is ook geen probleem voor me, maar ik dacht dat jullie meisjes dat allemaal hadden.”\r\nZe schonk er verder geen aandacht aan, en kleedde zich verder aan. Na het eten gingen ze naar de club. Ze was nog even bang dat de portier om haar id zou vragen, maar Peter gaf de man 20 euro en ze konden zo door lopen zonder gefouilleerd te worden. Wat standaard was bij iedereen die naar binnen wou. Eenmaal binnen ging Peter drinken voor ze halen. Ze keek hem na, en zag dat hij onderweg alweer door een aantal mensen aangesproken werd. Nu gaf hij ze niet de standaard handdruk die ze op straat gebruikte maar haalde meteen zakjes uit zijn broekzak, en kreeg daar geld voor terug. De zakjes waren gevuld met 2 pilletjes. Na een kwartiertje kwam Peter eindelijk terug met de drankjes.\r\n\r\n“Wat voor pilletjes zijn dat?” vroeg Mariska, die ergens wel een idee had maar ze wou het van hem horen.\r\n“Deze pilletjes?” Peter haalde een zakje uit zijn zak en liet de pilletjes zien. Het waren blauwe pilletjes met een sterretje op de bovenkant. “Dit is XTC, daar worden ze hier gelukkig van, en geeft ze meer energie om wat langer op door te kunnen feesten.”\r\n“Ben je een dealer?”\r\n“Ja” hij zei het zonder zich ervoor te schamen.\r\n“Is die troep niet gevaarlijk dan? Je leest toch altijd op internet dat XTC vet gevaarlijk is?”\r\n“Het valt wel mee, je moet er alleen mee weten om te gaan, en veel water drinken.”\r\n“Mag ik er ook eentje?”\r\n“Nou zullen we allebei een halve nemen? De eerste keer kan het nogal heftig in slaan.”\r\nZe vond het goed, en kreeg van Peter een half pilletje, wat ze met een paar slokken cola doorslikte. Peter nam de andere helft en het andere pilletje wat nog in het zakje zat. Daarna gingen ze de dansvloer op. Om de zoveel tijd kwam er iemand een zakje halen, dat ging zo een tijdje door. Mariska had het een beetje bijgehouden. Als de mensen iedere keer 20 euro moesten betalen voor 2 pilletjes, dan had hij inmiddels 500 euro op zak. Halverwege de avond nam Peter haar mee naar de toiletten.\r\n\r\n“Kun je wat voor me doen?” vroeg hij\r\n“Voor jou doe ik alles, dat weet je toch?” zei ze knipogend.\r\n“Zou je op het toilet je bh uit kunnen trekken en aan mij kunnen geven?”\r\nZe vond het een rare vraag, maar ze voelde zich zo goed dat ze er geen probleem mee had. Ze ging het toilethokje in en trok haar bh uit en gaf hem aan Peter. Hij trok het de binnenkant los, en toen zag ze wat de vulling was. In beide kanten zaten zo’n 20 zakjes met XTC. Ze schrok een beetje. Had ze nou XTC voor hem mee naar binnen gesmokkeld? Ze werd er misselijk van, en rende weer het toilethokje in. Ze moest overgeven. Ze had nog nooit iets gedaan wat echt verkeerd was. Tuurlijk ze had wel eens een zak chips uit de supermarkt gestolen, ze had wel eens een jointje gerookt, maar dat waren onschuldige dingen. Dit was in haar ogen serieuze shit. Peter kwam bij het toilethokje staan.\r\n\r\n“Gaat het met je?”\r\n“Nee niet echt, je had best kunnen zeggen wat je van plan was.”\r\n“Als je had geweten wat je bij je had, dan had je ons verraden bij de ingang, zo was het beter.”\r\n“Ik voel me echt beroerd, kunnen we naar huis?”\r\n“Nee, dat kan nog niet, ik moet eerst dit nog verkopen, anders kan ik mijn baas niet betalen.”\r\nDat was dus zijn werk, hij was een fulltime dealer. Vandaar dat hij altijd geld had, en altijd tijd voor haar had, en zo vaak een nieuwe telefoon, waar zij het nummer niet van had.\r\n\r\n“Wauw je bent echt van het padje.” zei Peter toen ze eindelijk uit het hokje kwam.\r\n“Ja hallo, vind je het gek, je hebt me medeplichtig gemaakt aan drugshandel.”\r\n“Ah joh je moet er niet zo zwaar aan tillen, je plukt er ook de vruchten van, of denk je dat die kleding uit de lucht komt vallen ofzo.”\r\n“Ga jij je zakjes maar verkopen, ik moet even tot mezelf komen.”\r\n“Stel je niet zo aan, kom.”\r\nMaar ze bleef voor de spiegel staan. Uiteindelijk ging Peter de zaal weer in om de zakjes te verkopen. Ze spatte wat water in haar gezicht, en probeerde zichzelf weer rustig te maken. Wat was het probleem ook, ze waren niet gesnapt, het was allemaal goed gegaan, en niemand die wist dat zij het bij zich gedragen had. Ze ging weer terug de zaal in en zocht Peter weer op.\r\n\r\n“Sorry dat ik me zo aanstelde, ik was gewoon geschrokken.” zei ze tegen Peter.\r\n“Het geeft niet meisje, ik had je ook eerder moeten vertellen wat ik voor mijn geld doe. Maar goed dat kun je ook niet zomaar aan iemand vertellen.”\r\n“Ik snap het, maar ik ben toch niet zomaar iemand, ik ben jou meisje.”\r\n“Het spijt me, geen geheimen meer?”\r\n“Geen geheimen meer.”\r\nPeter verkocht de rest van de zakjes en ze gingen naar huis.\r\n\r\nDe maandag erna was ze weer bij Peter. Hij wou het weekend naar een club in Duitsland, of ze mee ging. Ze had wel zin, en had weer met Becky afgesproken dat ze bij haar zou zijn. Peter had zich aan de afspraak gehouden en had verteld wat ze gingen doen. Hij had een grote partij XTC gekregen van zijn baas om daar aan een andere dealer door te geven. Die vrijdag vertrokken ze met de auto naar Duitsland. Hoe dichter ze bij de grens kwamen hoe meer Peter’s gedrag veranderde. Hij keek steeds vaker om zich heen, en keek ook vaker in zijn achteruitkijkspiegel.\r\n\r\n“We worden gevolgd.” zei Peter ineens.\r\n“Hoezo we worden gevolgd?” Mariska probeerde in een spiegel te kijken, maar zag niets.\r\n“Twee auto’s achter ons rijd een zwarte Audi, die rijd al achter ons sinds we de stad uit zijn.”\r\n“Shit, wie denk je dat het zijn dan?”\r\n“Dat weet ik niet he, ik kan niet in die auto kijken.” hij klonk geïrriteerd.\r\n“Laten we dan niet de grens over gaan, als het politie is dan zijn we allebei de sjaak.”\r\n“We moeten wel, we moeten over een uurtje bij die dealer zijn.”\r\nZe reden door, maar het zat Mariska niet lekker. De grens kwam dichter en dichter bij, ze kon de zwarte Audi nu ook in de spiegel zien. Hij reed vlak achter ze. Er zaten twee mannen in, allebei in gewone kleding, meer kon ze niet zien. Ze reden langs een bord waarop stond dat het nog een kilometer naar de grens was, en toen gebeurde het. De Audi haalde ze in, ze kon duidelijk het politie uniform zien. Toen de Audi voor ze reed ging het bordje “STOP POLITIE” aan.\r\n\r\n“Kut kut kut” Peter gaf gas bij en haalde de Audi weer in.\r\n“Stop gewoon, ze vinden het toch niet.”\r\n“Ben je helemaal gek geworden, tuurlijk vinden ze het, ze hebben een hond bij zich!” Peter versnelde nog meer. De Audi veranderde in een heuse politieauto toen de zwaailichten en de sirene aangingen.\r\n“Als we de grens maar halen” zei Peter, “dan kunnen ze ons niets meer maken.”\r\n“Heus wel, de Nederlandse politie kan je gewoon in Duitsland aanhouden!”\r\n“Dan moeten we zorgen dat ze ons niet te pakken krijgen.” en Peter versnelde nog meer. Inmiddels joegen ze met ruim 200 kilometer per uur de grens over. Daar werd de situatie alleen maar erger. De Audi werd inmiddels bijgestaan door 2 motoren van de Nederlandse politie en 2 auto’s van de Duitse Bundespolitzei. Ze werden klem gereden en nu moesten ze wel vaart verminderen als ze geen ongeluk wouden veroorzaken.\r\n“Je zegt niks, helemaal niks, alleen waar je woont, en dat je van niks weet, is dat duidelijk!” Peter zei het op zo’n agressieve manier dat ze niks anders kon dan huilen.\r\nZe werden ingerekend door de Nederlandse politie en naar het dichtstbijzijnde politiebureau overgebracht.\r\n\r\nMariska werd uren lang verhoord, maar had zoals door Peter opgedragen gezegd dat ze van niets wist, en dat ze naar huis wou. De politie had er wel vaker mee te maken gehad dat het meisje van niets wist en aan het eind van de dag werd ze thuis afgezet. Peter moest blijven. De ouders van Mariska keken geschokt op toen ze werd afgezet door de politieauto. Gelukkig reed de politie meteen weer weg en kon ze zelf haar verhaal doen.\r\n\r\n“Waarom word je thuis gebracht door de politie?” had haar vader gevraagd.\r\n“Ik ehm, we ehm,” ze zoog het verhaal rechtstreeks uit haar duim. “we hebben wat geprobeerd te stelen bij de V&D, maar werden betrapt door de beveiliging. Die heeft ons aan de politie overgedragen, maar die heeft ons weer laten gaan omdat er officieel niets gestolen is.” Het klonk als een goed excuus en haar ouders gaven haar een week huisarrest. Peter moest een week op het bureau blijven. Mariska had een sleutel van Peter’s huis zodat ze af en toe de kat wat eten kon geven en de planten water kon geven. In de week dat Peter op het bureau zat werd ze aangesproken door een oudere man.\r\n\r\n“Jij bent toch dat grietje dat met Peter is?” begon de man tegen haar.\r\n“Ehm, ja hoezo?”\r\n“Wat heb je tegen de politie verteld?”\r\n“Helemaal niks!”\r\n“Helemaal niks? Weet je dat heel zeker?”\r\n“Ik heb gezegd dat ik niet wist waarom hij er vandoor ging, en dat ik naar huis wilde, en wie ik was.”\r\n“Dus je hebt wel wat gezegd.”\r\n“Nee ik heb alleen dat verteld.”\r\n“Zeg tegen Peter als je hem weer ziet dat hij direct naar Mustafa moet komen.”\r\n“Doe het lekker zelf ouwe gek.”\r\nDe man greep haar bij haar keel en drukte haar tegen de voordeur van Peter’s huis aan.\r\n“Nu ga je goed naar mij luisteren kleine opdonder. Je verteld hem dat hij direct naar Mustafa komt, anders komt Mustafa naar jou, wedden dat hij dan wel komt!”\r\nZe schrok zich kapot, en knikte met de tranen in haar ogen. De man liet haar weer los en ging er vandoor. Ze haalde een paar keer die adem.\r\n“Waar de fuck ben ik in terecht gekomen?” dacht ze bij zichzelf.\r\n\r\nDe vrijdag erna kwam Peter weer thuis. Mariska vertelde hem over de ontmoeting met de oude man, en over dat hij naar die Mustafa moest komen. Zonder wat te zeggen vertrok Peter meteen. Toen hij na een paar uur terug kwam zat hij onder het bloed en had hij een blauw oog.\r\n\r\n“Wat is er met je gebeurd?” vroeg Mariska bezorgd.\r\n“Hou je bek trut!”\r\n“Doe even normaal joh, ik vraag je gewoon wat!”\r\n“Die zak XTC moet ik terug betalen! Dat is 100.000 euro!”\r\n“Holy shit! Heb je dat geld?”\r\n“Nee tuurlijk niet dom wicht! Hoe stom ben je! Zie ik eruit alsof ik een ton heb!”\r\n“En nu?”\r\n“Als ik het niet binnen een week betaal dan ben ik dood!”\r\n“Kut kut kut!”\r\n“Ik heb wel een idee, maar daar heb ik jou hulp bij nodig.”\r\n“Ja hallo, dit is jou probleem, ik kan je hier niet mee helpen.”\r\n“Je moet! Wat denk je dat al die zooi gekost heeft die ik jou gegeven heb! Je gaat me helpen godverdomme, anders zal ik jou even een paar koppen kleiner maken begrepen?!”\r\nZe had Peter nog nooit zo mee gemaakt, en werd er eigenlijk een beetje bang van, maar ze durfde hem ook niet meer tegen te spreken.\r\n“Wat is je plan?”\r\n“Weet je dat grote huis aan de rand van het bos?”\r\n“Ja”\r\n“De mensen die daar wonen hebben een kluis waar ruim een half miljoen in opgeslagen ligt.”\r\n“Hoe weet je dat nou weer?”\r\n“Wat doet dat er toe, stel niet zoveel vragen luister gewoon! Morgen gaan die mensen op vakantie, dat is onze kans om die kluis te kraken, of als dat niet lukt de hele kluis mee te nemen, dan zoekt Mustafa maar uit hoe hij die open krijgt.”\r\n“Ik weet het niet hoor.”\r\n“We kunnen het op z’n minst proberen.”\r\n\r\nBlijkbaar had Peter al vaker met het idee gespeeld om daar een kraak te zetten, want hij wist precies hoe het huis er van binnen uit zag, waar de zwakke plekken waren en waar het alarm systeem zat, en hoe het werkte. Ze moesten eerst de telefoonlijn vinden en de verbinding verbreken. Zo zou het systeem geen melding kunnen maken bij de alarmcentrale. Daarna konden ze via een dakraam, wat aan de achterkant van het huis zat, naar binnen zonder dat iemand het zag. In de kamer ernaast was de kluis.\r\n\r\nDie zaterdag gingen ze al vroeg richting het bos, in een greppel wachtte ze tot de bewoners eindelijk weggingen. Tegen de middag was het zo ver. De poort ging open, en de luxe Mercedes met de bewoners erin vertrok. Ze wachtte nog een uurtje en gingen toen aan de slag. Met een paar lenige bewegingen klom eerst Peter over de muur die om het huis stond. Mariska gaf Peter de steekwagen aan, en klom daarna zelf over de muur heen. Met een betonschaar knipte Peter de telefoon kabel door die nog een klein stukje over land naar het huis getrokken was. Via de regenpijp klom Peter naar het dakraam aan de achterkant van het huis. PATS, daar ging de ruit. Peter klom naar binnen en opende de voordeur voor Mariska. Het was een vreemd gevoel, een huis binnen wat niet van haar was, waar ze de mensen niet van kende, en waarvan de eigenaren nog maar net vertrokken waren.\r\n\r\n“Lopen!” zei Peter gehaast.\r\nZe volgde Peter naar de eerste verdieping, het kantoortje in waar de kluis stond. Hij probeerde een paar codes die volgens hem standaard gebruikt werden, geboortedatum van de man, geboortedatum van de vrouw, geboortedatum van de dochter. Niets werkte.\r\n“Fuck it, we nemen de hele kluis mee.”\r\n“En hoe gaan we met een kluis over straat lopen? Dat valt toch op?”\r\n“Ik bel Karel wel om te regelen dat hij ons met een busje ophaalt.”\r\n“Wie is Karel nou weer?”\r\n“Maakt dat wat uit? Probeer liever die kluis alvast van z’n plek te krijgen!”\r\nPeter liep naar de gang en begon te bellen.\r\n“Karel, we zijn bij de familie van Amerongen, kom met de bus.”\r\nHij wachtte op antwoord en schreeuwde.\r\n“Nu godverdomme we zijn hier met 5 minuten klaar!”\r\nOndertussen probeerde Mariska de kluis van de plek te krijgen. Donders wat was dat ding zwaar, maar met de steekwagen lukte het aardig. Ze had de kluis al los van de muur toen Peter het kantoor weer in kwam lopen.\r\n“Goed zo, Karel komt eraan, nu snel dat ding naar beneden werken.”\r\n“Hoe dan? Dat ding is tering zwaar!”\r\n“We laten hem gewoon van de trap naar beneden donderen. Dat moet wel goed komen.”\r\n“Maar dan beschadigd de trap toch? En de vloer?”\r\n“Wat maakt dat nou uit! Ik heb toch al een raam gebroken dus die lui merken echt wel dat er ingebroken is! Alsof je een kluis met een half miljoen niet zou missen ofzo!”\r\n\r\nPeter nam de steekwagen over en rende met kluis en al naar de trap toe, daar gooide hij het ding de trap af. Met een hels kabaal viel de kluis tree voor tree de marmeren trap af. Sommige treden konden de druk van de kluis niet aan en braken toen het ding erop viel.\r\n“Kom op vlug!” schreeuwde Peter. Ze rende samen de trap af en zette de kluis weer op de steekwagen. Peter duwde zo snel als hij kon de steekwagen met kluis door de hal naar de voordeur, deze stond nog open en voor Mariska er erg in had stonden ze buiten op het grindpad dat naar de poort leidde.\r\n“Help me, ik krijg dat ding niet alleen over het grind pad!” riep Peter naar Mariska die nog altijd in de deur opening stond.\r\n“Ik kom al, ik kom al!” Samen trokken ze de steekwagen naar de poort toe.\r\n“Hoe gaan we hem over de muur krijgen?” vroeg Mariska aan Peter.\r\n“Let op.” Peter haalde een afstandsbediening van een TV uit zijn broekzak en begon op allemaal knoppen tegelijk te drukken. Na een tijdje was de ontvanger van de poort verward en ging open.\r\n“Waar blijft Karel nou!” zei Peter.\r\n“Weet ik veel, ik ken die hele Karel niet.”\r\n“Weet je nog die oude man die je aan je keel greep?”\r\n“Ja, hoe kan ik dat nou vergeten?”\r\n“Dat is Karel.”\r\n“Die oude man hoort erbij?”\r\n“Die oude man is de baas.”\r\n“Ik dacht dat Mustafa de baas was.”\r\n“Nee, Mustafa is mijn baas.”\r\n“Daar komt ie.” Er draaide een wit busje het bospad op waar het huis aan lag. In het busje zat de oude man, Karel, en naast hem op de bijrijdersstoel zat een andere man. Dat moest Mustafa zijn dacht Mariska.\r\n\r\nHet busje stopte voor de poort van het huis, waarna alles heel snel ging. De achterdeuren van het busje vlogen open en er kwamen twee mannen uit vliegen die allebei een uzi in de handen hadden. Een aantal knallen volgde, en Mariska voelde in eens een hevige pijn in haar borst en schouder. Nog een paar knallen en ze viel langzaam op de grond. Toen haar hoofd op de vloer lag zag ze dat Peter naast haar lag. Het bloed stroomde uit zijn borst en buik. Zijn ogen keken recht in die van haar. Nog een knal, Peter sloot zijn ogen. Dood. Het werd zwart voor Mariska’s ogen en voelde de pijn die ze eerder had niet meer. Ze hoorde de stem van Karel.\r\n\r\n“Laat ze maar liggen, voor de ratten.”\r\n\r\nDaarna werd het stil. Dood stil. Ze haalde nog 1 keer adem. Haar laatste adem. Ze blies de lucht uit haar longen en kon geen adem meer halen. Haar leven was tot een eind gekomen. Alles had ze gegeven, voor haar vriendje, dat niet bleek te deugen.

%d bloggers liken dit: