Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Tuurlijk Wel

Afbeelding van Wikimedia

– Dit verhaal hoeft niet perse schokkend te zijn – 

Namen zijn gefingeerd!

 

Tuurlijk Wel

We zijn nog steeds in Spanje. Vandaag gaan we met een groep naar Barcelona. Het andere deel van de groep gaat naar Lloret De Mar om te shoppen. Ik mag niet mee naar Lloret, want er gaat maar een begeleider met die groep mee en ik heb een eigen begeleider nodig. Ik moet dus mee naar Barcelona. We vertrekken al vroeg in de ochtend met de trein en na een tijdje komen we aan in Barcelona.

We lopen een tijdje door de binnenstad rond, al die toeristische plekken af. We eindigen in het park voor de Sagrada Familia. De anderen mogen even een uurtje vrij rondlopen door het centrum. Ik natuurlijk niet, ik moet bij de begeleiding blijven. Die hebben geen zin om rond te lopen. Dat hebben ze de hele ochtend al gedaan en ze besluiten dus in het park te blijven. Ik moet mezelf maar even een uurtje vermaken.

Een uur later is de groep compleet en gaan we naar het Gaudi Museum. Ik kan me weinig herinneren van de tocht door het museum. Ik weet dat de tuinen in Park Güell wel prachtig waren. Na het bezoek aan het museum gaan we weer terug naar Malgrat. Het is tegen het avondeten als we terugkomen bij het appartementencomplex. De andere groep was al eerder terug en zijn naar het strand. Ik wil ook naar het strand, maar er is geen begeleiding bij dus mag ik niet verder dan het zwembad.

Ik heb een paar baantjes getrokken als Berend en Alex beneden komen. Ik maak dat ik aan de overkant van het zwembad kom, voordat ze me wat kunnen doen. Maar ze zijn er niet op uit om me te pesten. Ze vragen of ik mee ga naar het strand. “Ik mag niet naar het strand zonder begeleiding”, zeg ik en zwem verder in het zwembad. “Tuurlijk wel! Ik heb het net overlegd en als je bij ons blijft mag je mee”, zegt Alex. Ik geloof hem en klim het zwembad uit. We lopen met z’n drieën van het appartementencomplex, langs de boulevard naar de tunnel die naar het strand gaat.

Vlak voor we de tunnel in gaan wil Alex ergens anders heen. Ik wil niet meer mee, maar Berend en Alex houden me vast en nemen me mee. Ze slepen me een paar straten door, weg van de boulevard. Ze drukken me uiteindelijk een steegje in en geven me een paar stompen op mijn lijf, waarna ze hard lachend weglopen. Daar sta ik dan in mijn zwembroekje, met mijn handdoek in mijn hand. Ik voel mijn tranen opkomen en ga naast een grote vuilnisbak zitten huilen. Af en toe komen er een paar mensen langs, maar ze vragen niks.

Als ik weer een beetje bijgekomen ben, merk ik hoeveel trek ik heb. Nu moet ik weer terug zien te komen naar het appartement. Gelukkig heb ik een redelijk richtingsgevoel en weet ik na een tijdje de boulevard terug te vinden. Op de boulevard kom ik een begeleider tegen. Hij is boos en vraagt meteen waarom ik weggelopen ben. Ik was helemaal niet weggelopen, maar het heeft toch geen zin om dat uit te leggen. Ze geloven me toch niet.

De begeleider neemt me mee terug naar het appartement. Dat gaat weer straf worden en jawel. Ik mag nu ook niet meer zonder begeleiding bij het zwembad zijn. En in plaats van een gewone warme maaltijd moet ik het doen met twee boterhammen, waarna ik direct naar bed moet. Ik probeer het toch nog een keer uit te leggen, maar praat tegen dovemans oren. “Jij altijd met je smoesjes”, is een van de antwoorden en ik moet mijn bed in. Gelukkig zit de reis er bijna op. In Nederland mag ik tenminste staan en gaan waar ik wil.

%d bloggers liken dit: