Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Krakend Kraakbeen

Afbeelding van Deposit Photos

– Dit verhaal kan als schokkend ervaren worden – 

Krakend kraakbeen

De eerste paar weken op het internaat moet ik naar de mavo op het terrein. Ik heb er niet zo veel te doen. De meeste vakken zijn te moeilijk voor me, maar er zijn een paar vakken waar ik wel goed in ben. Engels en wiskunde vind ik leuke vakken om te doen en ik ben er soms beter in dan degene die de lessen echt moeten volgen. Ik krijg ook kookles in een enorme keuken en techniek, waar ik onder andere tinnenfiguurtjes leer maken. Het is er eigenlijk veel leuker dan op de basisscholen waar ik hiervoor opgezeten heb. Toch moet ik naar de basisschool in Hollandsche Rading.

Al vanaf de eerste dag hoor ik er niet bij. Ik kom ook ergens halverwege het jaar binnenvallen dus de meeste groepjes zijn al gevormd. Daarbij heeft de directeur haarfijn uitgelegd dat ik van het internaat af kom. Dus de geruchten over mij gingen al rond in het gehucht en door de school. Wilde verhalen, ik zou (onder andere) een lerares op mijn oude school doodgestoken hebben. En meer van dat soort onzin. De meeste van mijn klasgenoten willen dan ook niets van me weten. Gelukkig zijn er een paar uitzonderingen.

De meeste docenten willen ook niets van me weten. De juffrouw bij ons in de klas in ieder geval niet. En dat laat ze elke dag wel een keer weten. Het zorgt ervoor dat ik me in de klas steeds meer ga misdragen. Ik luister niet, word er vaak uitgezet en zit regelmatig bij de directeur op het kantoor. Soms zit ik dagen op het kantoor van de directeur. Het geeft me in de klas wel ietsje meer aanzien, maar de relatie tussen mijn juffrouw en mij wordt er niet beter op.

Het is weer zo’n dag dat ik dwars ben. De juffrouw vraagt iedereen het schrijfwerk voor zich te pakken, maar ik heb geen zin dus doe het niet. Speciaal voor mij vraagt ze het nog een keer, maar ik blijf weigeren. Ze stampt de klas door naar mijn tafeltje, trekt het laatje open en haalt mijn schriften eruit. Ze wordt boos als ze ziet dat ik de opdrachten niet gemaakt heb. Ongeïnteresseerd haal ik mijn schouders op en begin hier en daar wat in te vullen. Nu hoeft het niet meer en ze neemt mijn schrift mee naar haar bureau.

Klassikaal kijkt ze de opdrachten na. Iedere keer als ik een antwoord uit mijn hoofd weet steek ik mijn vinger op, maar ze negeert hem. Dan roep ik wel gewoon, denk ik bij mezelf. Het eerstvolgende antwoord dat ik weet schreeuw ik door de klas. Schijnbaar is het niet de bedoeling dat ik mee doe. Met een klap legt de juffrouw haar boek en krijtje op tafel en begint boos naar me te schreeuwen. Het meeste gaat langs me heen, maar als ze me een “kut internaatsjochie” noemt slaan de stoppen door.

Ik word boos en sta met een ruk op. Het gaat zo hard dat mijn stoel achterovervalt. Ik trek mijn (voor mijn leeftijd ver gevorderde) scheldwoordenboekje open en maak haar voor van alles uit. Ze wil me de klas uit hebben en probeert me aan mijn arm te grijpen. Ik weet te ontkomen en sta inmiddels naast haar bureau. Er staat een koffie kopje op, wat ik richting haar hoofd gooi. Reden voor haar om scheldend op me af te stormen. We rennen de halve klas door achter elkaar aan. Een deel van de klasgenoten is inmiddels de klas uitgelopen om de directeur te halen.

Als ik bij mijn tafeltje ben slinger ik mijn stoeltje haar kant op. Het maakt een kabaal als het stoeltje op een van de andere tafels terecht komt. Uit het aangrenzende klaslokaal is een andere leraar gekomen. Met z’n tweeën weten ze me in een hoek te drijven, maar ik ben nog steeds razend. Met alle kracht die ik in me heb geef ik een trap tegen het tafeltje dat naast me staat. De tafel schiet richting de juffrouw en de leraar. Hij raakt de leraar tegen zijn knie.

De directeur staat inmiddels in de deuropening en heeft het stuk met de tafel zien gebeuren. Hij roept naar mijn juffrouw dat ze me aan mijn haren moet grijpen. In een paar stappen is ze bij me en grijpt, maar mist mijn haren. In plaats daarvan heeft ze mijn oor te pakken. Ze draait hem om en ik hoor het kraakbeen kraken. Daarna trekt ze me aan mijn omgedraaide oor de klas uit. Ik wil nog wel wat terug doen, maar iedere beweging die ik maak, draait de juffrouw mijn oor ietsje verder om. Samen met de directeur sluiten ze me op in het magazijntje. Ik moet eerst maar weer rustig worden.

Na, wat voor mij een eeuwigheid lijkt, haalt de directeur me weer uit het magazijntje en neemt me mee naar zijn kantoor. Hij wil weten wat er gebeurd is. Ik ratel het hele verhaal in hoog tempo aan hem op. Daarna vertelt hij me dat ik deze week niet meer op school hoef te komen. Ook het toneelstuk (waar ik de hoofdrol in speelde), mag ik niet aan mee doen. Hij heeft ook mijn begeleiding al gebeld en ik kan een fikse straf verwachten als ik terug kom. Hij geeft me mijn rugzak en jas, waarna hij met me mee loopt naar mijn fiets. Hij gaat pas weer naar binnen als ik het schoolplein af ben.

%d bloggers liken dit: