Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Hij Eruit Of Ik Eruit

Afbeelding van 123RF

– Dit verhaal kan als schokkend ervaren worden –

Hij eruit of ik eruit

Naar aanleiding van de reacties (voornamelijk op Instagram) op mijn laatste twee gedichtjes (Het Is Maar Voor Even & Een Nieuwe Locatie) heb ik besloten om zo nu en dan een stukje van mijn jeugd prijs te geven. Voor sommige zullen deze verhalen schokkend zijn, dus wees daarop voorbereid. De verhalen spelen zich ongeveer 20 jaar geleden af, tussen mijn zevende en mijn elfde. In die periode scheidde mijn ouders, ging ik bij mijn vader wonen, kwam ik in een crisisopvang en werd van daar overgeplaatst naar een internaat in de buurt van Hilversum. De verhalen komen bij mij niet in chronologische volgorde binnen, dus ik zal ze ook niet in chronologische volgorde plaatsen. Ze komen als ze komen, de ene keer kunnen dat er drie achter elkaar zijn, de andere keer kun je er misschien twee maanden op wachten en misschien blijft het bij deze introductie post. In deze post spring ik even snel door de eerste twee jaren heen. Het gezeik dat me uiteindelijk in een crisisopvang bracht.

 

Ergens halverwege 1995 kwam mijn vader bij me. “Pappa en mamma gaan uit elkaar. Pappa gaat ergens anders wonen.” Niet per se wat je wil horen van je vader op die leeftijd. Maar goed het gebeurde. Mijn vader vertrok uit het huis waar we als gezin woonde. Hij bleef in de buurt wonen, dus mijn zusje en ik konden hem regelmatig opzoeken. In de weekenden bleven we er weleens slapen. Maar al vrij snel veranderde er dingen. Mijn vader kreeg een nieuwe vriendin, mijn moeder een nieuwe vriend. We verhuisden binnen Hasselt (OV) en mijn vader vertrok met zijn vriendin naar Kampen. Ik was destijds een vaderskindje en werd makkelijk beïnvloed door hem. De leuke uitjes in de weekenden, de beloftes van een gelukkig leven, zorgeloosheid en al dat soort dingen. Maakte dat ik bij mijn vader moest en zou gaan wonen. Thuis deed ik er ook alles aan om ervoor te zorgen dat mijn moeder me zo zat was dat ze uiteindelijk ingestemd heeft.

 

Het is inmiddels augustus 1996 en ik kom bij mijn vader en zijn vriendin in Kampen wonen. De enige kink in de kabel. Het klikte niet zo goed met de nieuwe vriendin van mijn vader. Ik moet toegeven dat ik ook niet het meest schattige kind was. Ik was druk, eigenwijs, dramde mijn zin door, wist perfect welke woorden mensen pijn deden, was manipulatief en naja ik was niet lief ofzo. Niet lief naar haar. Zij die mijn vader van me afgepakt had. Nu deed zij ook niet echt haar best om een soort van moederfiguur voor me te zijn. De eerste woorden die ze tegen me sprak waren “Ik ben je moeder niet en dat zal ik ook niet worden.” Een hele andere kennismaking als met de nieuwe vriend van mijn moeder, wat later mijn “Pa” is geworden en wat hij altijd zal blijven.

 

Begin 1997 verhuisden we naar Wijk bij Duurstede. De ruzies tussen mij en de heks werden erger en erger. Tuurlijk als mijn vader er niet was. Als mijn vader thuis was, wist ik me te gedragen. Niet veel later belandde ik voor mijn eerste gesprekken bij het Riagg. Kaartjes in bakjes stoppen. Wie leest je voor? Wie vertrouw je alles toe? Bij wie ben je het liefst? Met wie speel je in het bos? Wie houdt het meest van je? Ik had vier opties: Vader, Moeder, Heks (niet echt maar wil niet iedereen bij naam noemen), Opa & Oma. De meeste kaartjes belandde verassend genoeg in het laatste bakje. Niet veel later kwam er weken achter elkaar een vrouw bij ons langs. Ze had een camera bij zich en filmde onze gezinsinteractie. Meehelpen met koken, hoe ga ik om met de heks, hoe ga ik om met mijn vader. Maar ja, zolang de camera draaide wist ik me te gedragen.

 

Het is begin 1998. De heks en mijn vader hebben ruzie met elkaar. Zou ik dan eindelijk mijn vader voor mij alleen hebben? Daar komt de opmerking die mijn leven ging veranderen. “Of hij eruit of ik eruit.” Ik had praktisch haar koffers al ingepakt. Mijn vader zou natuurlijk voor mij kiezen, zijn zoon, zijn eigen vlees en bloed. De bittere waarheid kwam acht dagen voor mijn tiende verjaardag. “Je gaat een poosje ergens anders wonen. Het is maar voor even.” Er staat al een koffer in de auto. Ik ga op de achterbank zitten en kijk naar de straten die voorbij vliegen. We rijden van Wijk bij Duurstede naar Utrecht. De wijk Lunetten. In de hal word ik van mijn vader overgenomen door een begeleider. Mijn vader zegt nog een keertje: “Het is maar voor even.” Waarna hij zich omdraait en zonder kus of knuffel de deur uit loopt, de auto instapt en wegrijdt.

 

Ik word naar een ander gebouw gebracht. “De Driemaster” staat er boven de deur geschreven. Het is midden op de dag, de meeste kinderen zijn naar school. De begeleider neemt me mee naar boven en wijst me mijn kamer. Groot is het niet, mijn oude kamer was groter. Er staat een bureautje en een harde plastic stoel. Er zit tralies voor de ramen, en het raam kan niet verder open dan een schoen. Het matras is bekleed met plastic, het mag er niet af, want als je in je bed pist kun je het makkelijker schoonmaken. Ik moet tot drie uur ’s middags op mijn kamer blijven, dan kan ik een beetje wennen ofzo. Ik vraag me af waarom ik hier zit. Waarom mijn vader voor zijn heks gekozen heeft. En hoe lang ik hier moet zijn. Het is maar voor even. Maar even bleek een jaar en drie maanden te zijn. Maar daarover later meer.

%d bloggers liken dit: