Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Geen Speelgoed

Afbeelding van Lohr Liften

– Dit verhaal hoeft niet perse schokkend te zijn –

Namen zijn gefingeerd

Geen Speelgoed

In de herfstvakantie gaan we met het internaat naar Malgrat De Mar in Spanje, maar of ik mee mag is nog even de vraag. Na het weglopen met Laura, wat een paar weken voor de vakantie gebeurde, stond dat namelijk op losse schroeven. Mijn vader, die overigens niet mee was helpen zoeken onder het mom van “die komt wel weer terug”, heeft besloten dat ik niet mee mag. Behalve als ik, iedereen die ik in paniek gebracht heb met mijn actie, excuses aanbied en vraag of hun het goed vinden dat ik een week “plezier” ga maken in Spanje.

Ik begin maar bij mijn pa (dus niet mijn vader) en ma, die vinden het gelukkig geen probleem dat ik mee ga. Daarna mijn oom en tante die in Utrecht hebben lopen zoeken en als laatste mijn oma wat het moeilijkste is. Ze vindt het gelukkig ook geen probleem dat ik naar Spanje ga. Ik bel mijn vader op en vertel dat iedereen mijn excuses aanvaard heeft en dat ik van iedereen mee mag. Hij vraagt meteen of ik niet iemand vergeten ben. Het duurt even voor het doordringt dat mijn vader ook excuses wil horen. Hij heeft niet eens wat gedaan, maar goed ik wil wel mee naar Spanje dus maak mijn excuses en vraag of ik mee mag naar Spanje. Hij zou erover nadenken. Een paar dagen voor vertrek had ik nog steeds niks van mijn vader gehoord. ’s Avonds verbruik ik mijn laatste beltikken en bel hem op. Vooruit, ik mag wel mee.

De nacht voor vertrek slaap ik amper. Het is ook spannend genoeg. We gaan met de bus naar Spanje, dus ik moet uren stil zitten. Daar ben ik niet voor gemaakt. Van mijn oma heb ik wat dingetjes gekregen om onderweg te doen en om te eten en drinken. ’s Ochtends in alle vroegte stappen we met z’n allen de bus in. Ik ga bovenin de dubbeldekker zitten. Op de tv’s speelt een film. Ik kan er niets van volgen, hij is in het Engels en de ondertiteling kan ik zo snel nog niet volgen. Ik kijk maar een beetje naar buiten, of lees in mijn Donald Duck pocketboek. Ik heb van mijn oma ook genoeg batterijen gekregen voor mijn walkman en kan dus gelukkig naar wat bandjes luisteren.

Aan het begin van de reis is het nog rustig. De meesten liggen te slapen en de paar die wakker zijn laten me met rust. Van mijn zakgeld heb ik een paar pakken yoghurtdrink gekocht. Ik heb dorst dus maak een pak open en neem een paar slokken. Als ik het pak weg wil zetten staat Alex naast me in het gangpad. Hij slaat met beide handen tegen het pak aan. De dop zit er nog niet goed op dus de yoghurtdrink spuit alle kanten op. Het meeste over mij en mijn spullen heen. Een begeleider die een paar rijen verderop zit, ziet wat er gebeurt. Alex krijgt op zijn donder en mag niet meer bij me in de buurt komen. Ik krijg een paar papieren handdoekjes en moet daarmee het ergste maar opruimen. Ik kan nu toch niet bij mijn kleren.

De rest van de reis verloopt, op wat getrap tegen mijn rugleuning aan na, rustig. We worden als eerste bij het appartementencomplex afgezet. We hebben drie appartementen op de bovenste drie verdiepingen van het complex. Ik krijg een bed op de achtste verdieping, samen met Peter en nog drie anderen en twee begeleiders. We zitten op een mooie plek. Er is een zwembad bij het complex, waar ik altijd heen mag, zonder vragen. Aan de overkant van de boulevard is het strand en de zee.

Al snel kregen we door dat als je de deuren van de lift, ietsje opende tijdens het stijgen of dalen, de lift even stil ging staan. Als je de deuren weer los liet ging de lift weer verder. Dat was een leuk spelletje, niet alleen voor mij. Zo staan Alex en ik de derde avond in de lift. Ik doe hetzelfde als altijd, de deur ietsje open. En luid piepend stopt de lift. Ik laat de deuren los en de lift gaat weer verder. Nu wil Alex ook en hij duwt me hard aan de kant. Met mijn rug kom ik hard tegen de achterwand van de lift aan. Alex drukt de deuren open. Normaal blijven de deuren een beetje terug duwen, maar nu schieten ze helemaal open. De lift staat stil en de deuren gaan niet meer dicht. Met z’n tweeën proberen we de deuren dicht te duwen, maar het gaat echt niet. We zitten vast.

Ik druk op de alarm knop op het bedieningspaneel. Ver beneden ons hoor ik de alarmbel rinkelen. Meer gebeurt er niet. Er zit geen speaker in de lift dus moeten we wachten tot iemand bij de lift komt. Na een paar minuten is er nog steeds niemand bij de lift geweest. Ik druk weer op het alarm, nu langer. Ik raak licht in paniek en Alex maakt het er niet beter op. “We moeten zo minmogelijk ademen, anders raakt de zuurstof op”, meldt hij. Ik wist niet beter dus probeerde zo minmogelijk te ademen. Eindelijk kwamen er mensen de trap op lopen. We roepen en we roepen, maar de mensen verstaan ons niet. Even later horen we weer voetstappen. Deze keer komen ze de trap af. We roepen nog harder als daarvoor. Het is iemand van de begeleiding. Hij was al naar me opzoek, omdat ik niet bij het zwembad was.

De begeleider gaat terug naar boven om nog een andere begeleider te halen. Die begint door de deur heen al een hele preek te houden. Dat een lift geen speelgoed is en dat ze wel een goede straf voor ons gaan verzinnen. De andere begeleider is inmiddels naar beneden gelopen, maar de conciërge is al weg. De begeleider moet naar een hotel, drie straten verderop. Het duurt nog wel even dus. Alex geeft me een paar stompen in mijn maag en op mijn rug. Het is allemaal mijn schuld, met mijn stomme spelletje. Het was toch zeker Alex die de deuren te ver open gedrukt had. Ik roep een paar keer auw en begin te huilen. De begeleider, die bij de deur was blijven zitten, vraagt wat er aan de hand is. “Niks, hij is bang”, zegt Alex snel. Ik breng er maar niets tegenin, we moeten nog een paar dagen in Spanje.

Het lijkt wel een uur later als de andere begeleider terug komt. Bij het hotel hebben ze geen sleutel voor de noodopening. We moeten op de brandweer wachten en dat kan wel even duren. Er is volgens de brandweer namelijk, geen reden voor paniek. Weer lijkt het een eeuwigheid te duren, maar dan hoor ik voetstappen op de trap. Een van de begeleiders spreekt een paar Spaanse woorden met de brandweermensen. Zij hebben wel een sleutel en maken de buitendeur open. Alex wil er als eerste uit, maar omdat ik niet bij de hand van de brandweerman kan, moet hij me optillen van de begeleiding. Alex vertelt nog een keer dat het allemaal mijn schuld is. Ik breng er maar niets tegenin en mag de rest van de week niet meer met de lift. Vanavond mag ik ook niet meer naar de spelletjeshal die een straat verderop is.

Eén reactie

  1. […] zijn nog steeds in Spanje. Het is een paar dagen na het lift incident. Ik loop met een van de begeleiders over de boulevard. Ik mag niet los rondlopen zoals de rest. […]

Reacties zijn gesloten

%d bloggers liken dit: