Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Adem In

Afbeelding van Solmar

– Dit verhaal kan als schokkend ervaren worden – 

Namen zijn gefingeerd

Adem In

We zijn nog steeds in Spanje. Het is een paar dagen na het lift incident. Ik loop met een van de begeleiders over de boulevard. Ik mag niet los rondlopen zoals de rest. Zeker niet na het weglopen van voor de vakantie. “Maar anders ook niet hoor”, is me verzekerd. We lopen langs de winkeltjes. In een van de vitrines ligt een cowboy riem, compleet met klappertjespistool. Ik vraag of ik het mag kopen van mijn zakgeld. Ik kreeg in het internaat wekelijks zeven gulden vijftig zakgeld, wat in Spanje omgezet werd in peseta’s. Het mag en dolblij loop ik even later met mijn klappertjespistool te schieten. Lang heb ik er geen plezier van. Merel vindt het geknal irritant en breekt het pistooltje in tweeën. Ze moet me wel het geld teruggeven, maar de begeleiding vindt het geen goed idee om een nieuwe te halen.

Na het middag eten gaat er een begeleider met mij naar het strand. De meesten van de groep hebben daar de halve ochtend al gelegen, maar ik mag niet naar het strand zonder begeleiding. Ik mag sowieso niets zonder begeleiding, behalve ademen, pissen en kakken. We lopen vanaf het appartementencomplex naar de boulevard, de tunnel onder de straat door en staan op het strand. De groep ligt ietsje verderop. Ik leg mijn handdoek naast die van Peter en ga met hem een zandkasteel maken. Het wordt een heuse vesting, tot er een bal in belandt. Ging vast per ongeluk. Dan elkaar maar ingraven. Samen met een begeleider graven we eerst Peter in. We maken een zeehond van hem. Daarna ben ik aan de beurt. De begeleider en Peter maken van mij een zeemeermin.

Nadat ik weer uit gegraven ben, spoel ik me af in de zee. Zolang de begeleiding op let is er niets aan de hand. Ze kijken wel uit. Alleen als de begeleiding even met andere dingen bezig is of gewoon even genieten van de zon, dan maken ze daar meteen gebruik van. Berend en Alex komen terug van een stukje zwemmen met wat meiden, die ze op het strand tegen waren gekomen. Ze komen naar me toe. Ik kijk snel in de richting van de begeleiding. Er is er eentje die me in de gaten houdt. Geen paniek dus. Ze komen niet eens om me te pesten. Alex biedt zijn excuses aan voor in de lift. Hij had me niet bang moeten maken. Ik accepteer ze, maar geloof er eigenlijk niets van. Toch blijven ze erg aardig doen. We gooien wat over met een bal en daarna gaan ze weer weg. Ze gaan op het strand liggen bij de groep. Ik roep Peter, zodat we samen met de bal kunnen spelen. We hadden hem de hele week nog niet kunnen krijgen.

Na een tijdje komen Alex en Berend weer in beweging. Ze lopen naar Peter en mij toe. Waarschijnlijk willen ze de bal hebben. Maar dat willen ze niet. Ze vragen of ze me mogen jonassen. Dat vind ik leuk, want Alex en Berend zijn best sterk dus gooien me vast verder dan de begeleiding. Ik vind het dus goed en laat me door hun jonassen. En inderdaad gooien ze me een stuk verder dan de begeleiding. De eerste meters van de zee zijn gelukkig niet diep en ik kan gewoon staan. Peter wil nu ook wel een keer en laat zich ook door Alex en Berend jonassen. De begeleiding kijkt een keertje, maar ziet dat we plezier hebben en gaat verder met zonnen.

Dat is het moment waar ze op gewacht hebben. Een onbewaakt moment om even wat frustraties te uiten. Ze hebben me vast om me te jonassen. “Een, twee, drie, adem in!”, roept Berend. Ik haal diep adem en hou het in. Maar in plaats van me allebei los te laten, laat alleen Berend mijn voeten los. Alex duwt me met een rot gang onderwater en grijpt met een hand mijn haren vast. Hij houdt mijn hoofd even op de bodem en trekt me daarna ruw omhoog. “Dit is omdat…” de rest hoor ik niet, want hij heeft mijn hoofd alweer onderwater gedrukt. Hij trekt me weer omhoog en ik kan snel een hap lucht nemen. Daarna drukt hij me weer onderwater. Nu houdt hij me langer op de bodem. Ik voel dat de lucht in mijn longen op begint te raken en begin te spartelen. Hij blijft me op de bodem drukken. Het voelt nu echt alsof mijn lucht op is en ik begin harder om me heen te slaan.

Op eens laat Alex los en kan ik naar boven. Ik haal een paar keer diep adem, waarna ik begin te schreeuwen. Peter wordt door Berend aan de kant geduwd. Hij heeft schijnbaar Alex aan de kant gebeukt en kreeg nu een paar tikken. De begeleiding is inmiddels op mijn geschreeuw afgekomen en trekken Berend en Alex het water uit. Ze moeten terug naar het appartement en gaan later nog wel straf krijgen. Peter en ik moeten ook mee naar het appartement, niet omdat we straf krijgen, maar omdat Peter een bloedneus heeft en ik gewoon overstuur ben. In het appartement krijgen we allebei een glas cola en proberen uit te leggen wat er gebeurd is. Berend had Peter de hele tijd tegen gehouden tot Peter hem een knietje in zijn kruis gaf. Daarna is hij tegen Alex aan gebeukt zodat die omviel en wel moest loslaten. Na ons verhaal gaan we met een begeleider naar de spelletjeshal even verderop, zodat we weer vrolijk kunnen worden. En voor deze keer betaalt de begeleider de spelletjes.

%d bloggers liken dit: