Toets "Enter" om naar de inhoud te gaan

Vespula Vulgaris

Afbeelding Tim Evison (Wikimedia)

Het was van de week zulk mooi weer dat ik mijn ramen open had gezet. De heerlijke lentewarmte stroomde mijn woning binnen, gepaard met de geur van vers gemaaid gras. Ik zit achter mijn laptop, muziekje hard, van die heerlijk meezing nummers. Ik hoor een tikje op het raam, wat raar is want ik woon op een bovenverdieping dus daar tik je niet zomaar op het raam. Ik kijk dan ook op om te zien wat er tegen het raam aan gevlogen is, maar kan niets zien. Ik loop nog even naar het openstaande raam, maar kan ook daar niets zien. Naja dan niet en ga weer verder met het typen en meezingen met liedjes.

Een kwartiertje later pak ik wat drinken uit de keuken. Als ik terug kom in de woonkamer is net mijn speellijst van Spotify afgelopen. Door de stilte heen klinkt een gezoem. Als ik om me heen kijk, zie ik in eerste instantie niets. Ik probeer te luisteren waar het geluid vandaan komt en weet het te lokaliseren. Ik draai mijn hoofd die richting op en kijk wat omhoog. Langs een van mijn lichtspotjes vliegt een wesp. Niet een kleintje ook… Deze mofo is bijna even groot als mijn aansteker! Iets zegt me dat het een koningin is, die opzoek is naar een nieuw nest. Maar het liefst niet bij mij in huis.

Ze vliegt wat rond en perst zich uiteindelijk door een gat dat in mijn plafondplaten zit. Dit was niet echt de bedoeling. Nadat ik de moed verzameld heb om mezelf uit mijn bureaustoel te hijsen, loop ik naar de plafondplaat waar de wesp verdwenen is. Vriendelijk doch dringend vraag ik het beest om achter de plaat weg te komen. Geen reactie. Nog een keer dezelfde vraag, maar weer geen reactie. Dan niet, als ze er maar geen nest begint te bouwen. En ik neem weer plaats achter mijn bureau.

Een half uurtje later, inmiddels lig ik op de bank een serie te kijken op Netflix, meld mevrouw zich weer. Ze kruipt door een kier in de hoek van de kamer (ja ik woon in een gatenkaas!) en begint rond te vliegen. Nadat ze twee keer tegen het verkeerde raam aan gevlogen is, besluit ik haar te helpen. Maar hee, hoe ga je een beest vangen dat bij het minste of geringste steekt… Nou heel simpel… Met een goed gesprek van mens tot wesp. Wespen (eigenlijk dieren in het algemeen) zijn slimmer dan de meeste mensen denken.

Goed ik ga mevrouw wesp helpen. Als ze voor de derde keer tegen het verkeerde raam aan vliegt, kom ik naast haar staan. Ze blijft proberen door het glas heen te vliegen, maar het blijft mislukken. Dan vertel ik haar dat ze verder naar links moet. Ze doet het, maar komt bij het houten kozijn dat tussen het vaste raam en het beweegbare raam zit. Ik spoor haar aan om er omheen te vliegen, maar die begreep ze verkeerd en vliegt langs het raam naar de andere kant.

Je zou zeggen, neem een glas, zet het eroverheen, druk er een papiertje onder en zet het buiten… Maar ze was erg boos aan het heen en weer vliegen en de plekken waar ze wel even stil zat, kon ik haar niet vandaan halen met een glas. Anderen zullen zeggen, waarom heb je niet een krant of tijdschrift gepakt en het beest doodgeslagen? Omdat er al zo weinig bij-achtige zijn! Want ja, wespen zijn ook gewoon familie van de bijen (Apocrita om precies te zijn)!

Het kostte wat overtuigingskracht, maar uiteindelijk wist is mevrouw de wesp ervan te overtuigen het juiste raam te nemen. Nu was het probleem dat ze ergens in het midden van het raam terecht kwam en dacht dat ze naar boven moest. Ik vertel haar dat ze naar beneden moet, wat ze braaf doet. Zo komt ze bij de rand van het openstaande raam uit. Ze kan nu elke kant op vliegen om weg te komen. Maar ze vliegt weer naar binnen. Het gesprek begint weer van voor af aan… Na nog eens een kwartier is ze eindelijk vertrokken. Ik trek meteen het raam dicht, voor het geval ze bedenkt terug te komen.

Twee dagen later is het alweer zulk mooi weer. Dus mijn ramen staan weer open. En jawel hoor! Daar is madam wesp weer. Ik zou zweren dat het dezelfde is, want ze vliegt direct naar de plek waar ze eerder achter de plafondplaten verdween. Ik heb er wat voorgehangen zodat ze er niet in kan. Ze vliegt een paar rondjes en probeert het dan bij de spleet in de muur waar ze ook door kon. Daar steek ik snel een stokje voor, door ervoor te gaan staan. Ze komt op mijn hand zitten. Een spannend moment, want wespen zijn mofo’s die steken om niets.

Doe mij maar hommels, met hun lieve dikke lijfjes. Hommels zijn echt fucking schattig! Met dat plukje dons zo op die segmenten… En hommels kun je aaien! Serieus! Neem maar wat suikerwater of honing op je vinger, ga naar een plek waar wat hommels zitten en je zult zien dat ze vanzelf op je vinger komen zitten. Dan kun je (VOORZICHTIG) met je vinger over het ruggetje aaien. Maar goed daar ging het niet over… Miss Vulgaris zit nog steeds op mijn hand die ik over de kier houd. Langzaam haal ik mijn hand aan de kant. Het moment waar ze op gewacht heeft hoor! Ze vliegt op en probeert direct naar de spleet, maar weer weet ik mijn hand ervoor te drukken. Ze geeft het op en vliegt weer rond door de kamer.

En zo begint het gesprek met mevrouw weer opnieuw… Gelukkig weet ze de weg hier in huis inmiddels wat beter en had ze het openstaande raam zo gevonden. Nu hoop ik eigenlijk dat ze ergens anders inmiddels een nestplaats gevonden heeft, want ik zit niet zo te wachten op een huis vol wespen van de zomer! Maar goed… De moraal van dit verhaal? Met wespen praten kunnen we allemaal! Ciao!!

%d bloggers liken dit: